در دنیای امروز، ورزش یکی از مؤثرترین عوامل در رشد شخصیت، شکل‌گیری هویت اجتماعی و ارتقای شایستگی‌های فردی و جمعی انسان به‌شمار می‌آید. ورزش، به‌عنوان پدیده‌ای فرهنگی و اجتماعی، بستری پویا برای تعاملات انسانی، گسترش ارزش‌های اخلاقی، تقویت روحیه همکاری، و پرورش نگرش‌های مثبت در جامعه محسوب می‌شود. به بیان دیگر، ورزش در قرن بیست‌ویکم صرفاً فعالیتی جسمانی نیست، بلکه ابزاری مؤثر برای توسعه فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی جوامع است.

تربیت‌بدنی به‌عنوان یکی از ارکان نظام تعلیم و تربیت، نقشی اساسی در تأمین سلامت جسمانی، روانی و اجتماعی نسل جوان ایفا می‌کند. این حوزه، زمینه‌ساز شکل‌گیری عادات سالم، خودباوری، انضباط فردی، و رشد هماهنگ جسم و ذهن در میان فراگیران است. از همین‌رو، در نظام آموزش عالی کشور، توجه ویژه‌ای به توسعه دروس مرتبط با تربیت‌بدنی و ورزش مبذول شده است.

بر اساس بخش‌نامه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، دروس عمومی حوزه تربیت‌بدنی در دانشگاه‌ها شامل دو درس مستقل است:

1. درس «تربیت‌بدنی» (که پیش‌تر با عنوان «تربیت‌بدنی ۱» شناخته می‌شد)

2. درس «ورزش ۱» (که پیش‌تر با عنوان «تربیت‌بدنی ۲» ارائه می‌گردید)

هدف از درس تربیت‌بدنی، آشنایی دانشجویان با مفاهیم پایه فعالیت بدنی، اصول حفظ و ارتقای سلامت، تناسب اندام، و مهارت‌های حرکتی عمومی است. در این درس، دانشجویان ضمن یادگیری مبانی علمی فعالیت بدنی، با نقش و اهمیت ورزش در زندگی فردی و اجتماعی نیز آشنا می‌شوند.

درس ورزش ۱ با هدف آشنایی و یادگیری فنون، مهارت‌ها و مقررات یکی از رشته‌های ورزشی گروهی یا انفرادی (با توجه به امکانات دانشگاه و علاقه‌مندی دانشجویان) برگزار می‌شود. این درس، فرصت ارزشمندی برای تجربه فعالیت‌های ورزشی در محیطی آموزشی، گروهی و منظم فراهم می‌سازد.

در تمامی دانشگاه‌های کشور، دانشجویان موظف‌اند طی دوره تحصیلی خود، این دو واحد درسی را بگذرانند. هر یک از دروس «تربیت‌بدنی» و «ورزش ۱» به‌صورت یک واحد مجزا و معمولاً در دو نیم‌سال  ارائه می‌شود. گذراندن این دروس، ضمن ارتقای سلامت جسمانی، موجب افزایش نشاط، بهبود تعاملات اجتماعی، و تقویت روحیه همبستگی در میان دانشجویان می‌گردد.

به‌طور کلی، دروس تربیت‌بدنی و ورزش نه‌تنها بخشی از برنامه آموزشی دانشگاه هستند، بلکه گامی بنیادین در مسیر پرورش انسان‌های سالم، پویا و متعهد به سلامت فردی و اجتماعی محسوب می‌شوند.